Այն չէ

Այն չէ

Ինչ էլ անում եմ, այն չէ, բարեկամ,
Երգով էի միշտ թախիծս պատռում,
Բառերն էլ սակայն թեքվել են ինձնից
Կամ էլ գլխատված մարդու տեսքով են
Իմ առջև ցատկում:

Ինչ էլ անում եմ, այն չէ, բարեկամ,
Գինու մեջ էլ չկա արբեցում,
Իսկ արբեցման մեջ քաղցր մոգություն,
Հորձանուտում ցավի կարծրացե՞լ եմ գուցե
Ու դալկացել են ծիծաղները իմ,
Էլ ինչո՞ւ խմել, ո՞ւմ հիշել, ինչո՞ւ:

Ինչ էլ անում եմ, այն չէ, բարեկամ,
Զուր եմ ամեն տարի գուշակում բախտս,
Թե Աստված մի օր դուռս կբացի,
Որ տարտարոսում հանկարծ չխեղդվեմ,
Կարկատած հույսիս մեջքին չհենվեմ:
Ինչ էլ անում եմ, ա՛յն չէ, բարեկամ, ա՛յն չէ…