Ուր էլ գնամ մառախլապատ երեկոյին

Ուր էլ գնամ մառախլապատ երեկոյին
Նորից պիտի իմ տուն դառնամ,
Եվ ընչազուրկ հարևանիս
Շունը դարձյալ պիտի ոռնա,
Դարձյալ պիտի պատշգամբից
Մասիսն աչքիս թշվառ թվա,
Բայց հայացքս ինչպե՞ս բանտեմ,
Թողնեմ հեռվում,
Չնկատեմ, որ մոտերքում
Շների հետ աղբակույտում
Մարդիկ ձրի որս են անում:
Եվ այս դաժան ժամանակի որոգայթում
Ես այնպիսի վկաներ եմ ուզում փնտրել,
Որ կարող են ահազանգել,
Որ ես խենթ չեմ,
Բայց հասնել եմ ուզում մարդկանց,
Չգիտեմ` ե՞րբ, չգիտեմ` ո՞նց և ինչո՞ւ,
Եվ որ ուր էլ փորձեմ գնալ,
Աներկյուղ տուն վերադառնամ,
Ու ընչազուրկ հարևանիս
Շունը քաղցից էլ չոռնա,
Մասիսն աչքիս հավերժորեն չքնաղ թվա:

Ո՞ւր ես, կառապան

Ո՞ւր ես, կառապան

Բանաստեղծական վայրիությամբ
Փողոց դուրս եկա,
Մեքենաների անվերջ աղմուկից
Տնքում է սիրտս,
Ու մայթերիի փոշին
Մահացու ախտ է լցնում նյարդերիս:

Ո՞ւր ես, կառապան,
Տա՛ր ինձ խելագար
Այս կյանքից հեռու,
Թե չէ մարդիկ պատրաստ են միայն
Սին էպիգրամով
Ծիծաղելի դարձնել դժբախտությունը իմ,
Քանզի չեն սիրում աշխարհում նրան,
Ով զուրկ է դրամից, նաև՝ աթոռից:

Ո՞ւր ես, կառապան,
Մտրակի՛ր ձիերիդ,
Ինչպես մարդիկ են հիմա մտրակում
Ճշմարտությունը,
Ես խույս եմ տալիս
Միջակության բիրտ դատաստանից:
Իմ միակ փառքը
Կյանքում սերն էր,
Որ նման է այսօր
Կրակի վրա ծռմռված հին մագաղաթի,
Եվ պատրաստ եմ ես դևին վաճառվելու,
Միայն ազատվեմ այս սուտ աշխարհից:

Քշի՛ր, կառապան,
Չեմ ցնորվել քանի,
Հասցրո՛ւ այն ժայռին,
Որ զգայուն է ալիքների հանդեպ,
Հասցրո՛ւ այն ծաղկին,
Որ բուրավետ է մնում ողջ տարին,
Հասցրո՛ւ այն գետին,
Որ չի պղտորվում ու չի ցամաքում…
Քշի՛ր, կառապան, գուցե հասցնեմ…

Հետևեք բարության ջահին

Հետևեք բարության ջահին

Կերոն է մի հատիկ
Կանգնած խոհերիս կառամատույցում,
Ու իմ խոնջանքը դարձել է պարտատեր,
Զի անվերջ, անդադար,
Վճարում եմ կամքիս՝
Զինավարժության դասերի համար,
Ու ես այսօր դասալիք չեղա…
Եվ որպես ավանդ
Դարի նոր մարդուն թողնում եմ
Ազնվությո՛ւնս, խի՛ղճս, հավա՛տս:
Ես ուզում եմ, որ այսուհետև
Խենթեր կոչվեն մանուկները միայն,
Բայց ո՛չ հասուն մարդիկ,
Ու խնդրո առարկա չդարձնեն երբեք
Անձի պատիվը,
Որ վտանգված է հիմա՛, ամե՛ն ժամ,
Որ բարությունը դառնա բոլորիս
Սովորական վարքագիծը:

Կերոն է մի հատիկ աղոթքով շիկնում
Դարերի հատման կառամատույցում:

Լռությունն է միայն բարի

Լռությունն է միայն բարի

Օրվա մեջ հիմա
Լռության ժամն է ինձ համար բարի:

Պաշտում եմ նրան
Առաջին անգամ լոկ այն պատճառով,
Որ ինձ մարդկանցից շուտ է հասկանում:

Լռությունն իմ
Եվ համբերության միակ զավակն է,
Ու ես ուզում եմ ապրել նրա պես
Մեղքերից հեռու…

Մերկապարանոց խոսքերն ինձ համար
Այժմ չունեն գին…
Քարաքոսի պես
Ես իմ սնունդը կարող եմ գտնել
Լերկ ժայռերի մեջ,
Հոգու երաշտից էլ չեմ վախենում:

Փոխադարձ սերն իմ հիմա և ընդմիշտ
Լռության հետ է:
Այնինչ լռության քաղցր նինջի մեջ
Աղոթքի ժամն է ինձ համար բարի:

Այրվեց կարոտիս վերջին կամուրջը

Այրվեց կարոտիս վերջին կամուրջը,
Ցավս ափ չունի…
Այնպես կուզեի աղեկեզ ճչալ
Մոտիկ անտառում, ուր ոչ ոք չկա…
Աստված իմ, գոնե այնպես անեիր,
Որ տառապանքն իմ սահման ունենար,
Եվ վտանգավոր սահմանագլխին
Աստղի պես դու ինձ պայծառ շողայիր:
Ողջամիտ մնալ մեր ծանր կյանքում,
Դժվար է այնքան, որ չի էլ մարսվում…
Ամենուր վազք է, և միայնª փողի,
Ո՞ւմ է պետք, թե մի խելառ բանաստեղծ
Սիրո մասին լավ երգեր է գրել,
Իսկ թե երգիչն այդ մի օր պատահմամբ
Անկյունում կծկված փողերը հաշվեր,
Քանի՜ անծանոթ մարդ կողջուներ…
Երնե՜կ հրաշքով այնպես քնեի,
Որ մի դար հետո միայն զարթնեի,
Գուցե մարդահոտ փչեր աշխարհից`
Սիրո երգ ծնվեր մարդկանց շուրթերից…

Այն չէ

Այն չէ

Ինչ էլ անում եմ, այն չէ, բարեկամ,
Երգով էի միշտ թախիծս պատռում,
Բառերն էլ սակայն թեքվել են ինձնից
Կամ էլ գլխատված մարդու տեսքով են
Իմ առջև ցատկում:

Ինչ էլ անում եմ, այն չէ, բարեկամ,
Գինու մեջ էլ չկա արբեցում,
Իսկ արբեցման մեջ քաղցր մոգություն,
Հորձանուտում ցավի կարծրացե՞լ եմ գուցե
Ու դալկացել են ծիծաղները իմ,
Էլ ինչո՞ւ խմել, ո՞ւմ հիշել, ինչո՞ւ:

Ինչ էլ անում եմ, այն չէ, բարեկամ,
Զուր եմ ամեն տարի գուշակում բախտս,
Թե Աստված մի օր դուռս կբացի,
Որ տարտարոսում հանկարծ չխեղդվեմ,
Կարկատած հույսիս մեջքին չհենվեմ:
Ինչ էլ անում եմ, ա՛յն չէ, բարեկամ, ա՛յն չէ…

Գուցե դուք ասեք

Գուցե դուք ասեք

Վերջին երազս պանդուխտ է անտուն,
Աստղացոլքում իսկ փնտրում եմ ես վերջ,
Հիմա էլ մարդկանց ես չեմ կարոտում,
Ոչինչ չեմ փնտրում հիմա մարդկանց մեջ:

Հիմա խինդ չկա, տխուր եմ, անկամ,
Անգամ լացելու ցանկություն չունեմ,
Ո՞վ եմ ես, ինքս չգիտեմ անգամ,
Բայց որ ես ես չեմ, այդ մեկը գիտեմ:

Ո՞ւմ ձեռքով մորթվեց իմ մեջ այդքան սեր,
Այդքան կարոտ ո՞վ սպանեց իմ մեջ,
Ո՞ւր էր, թե մեղքը մեկինը լիներ,
Բախտը վերջ ունի, մեղքերն են անվերջ:

Խաղողի պես է ինձ ճզմել սերը,
Եվ խենթությունն իմ խեղդամահ արել,
Եվ դառնությունն իմ քաղցրացել, հորդել
Ու հազար տարվա գինի է դառել:

Վերջին երազս պանդուխտ է անտուն,
Աստղացոլքում իսկ փնտրում եմ ես վերջ,
Հիմա էլ մարդկանց ես չեմ կարոտում,
Ոչինչ չեմ փնտրում հիմա մարդկանց մեջ:

Ի՞նչ էի ուզում և ինչի՜ հասա

Ի՞նչ էի ուզում և ինչի՜ հասա,
Երազս վերջին ես կործանեցի,
Վերջին իղձը իմ մոխիր դարձրի,
Կարոտս վերջին, ա՜խ, քամուն հասավ:

Ոչինչ չմնաց իմ հոգում, ոչինչ,
Սիրո երկինքս այնպես չքացավ,
Այնպես ավերվեց իմ մեջ ամեն ինչ,
Ասես երազ էր և ուրիշ ոչինչ:

Երազի մեջ էր, որ դու ինձ հասար,
Անո՜ւշ փարվեցիր երազի նման,
Իմ սերն էլ մնաց քեզ համար երազ,
Իսկ ես մնացի քեզ համար ոչինչ:

Իմ տառապանքը դու չհասկացար,
Խորթ էիր այնքան, այնքան սառն էիր,
Եվ էությունս թունավորեցիր,
Քանզի քեզ համար միշտ օտար էի:

Ի՞նչ էի ուզում և ինչի՜ հասա,
Ո՞ւմ համար մեռավ երազս վերջին,
Արժանի լիներ գոնե մեկը ինձ,
Գոնե այս մեկը լիներ մարդկային:

Աստղերի շքեղ քարավաններում

Աստղերի շքեղ քարավաններում
Աչքերդ անվերջ ինձ են որոնում,
Որ սիրահարվեմ այն գիշերներին,
Երբ շուրթերը քո ինձնով են այրվում:

Լիալուսնի տակ գուցե այս գիշեր
Մի ուխտատեղի ընտրենք հաճույքով,
Եթե ուշացած սեր ենք ժառանգել,
Այդ սիրուց որ միշտ վառվենք երկուսով:

Մեր երազներին արի հավատանք,
Փակելով ճամփան անցած հուշերի,
Ծիծաղներին մեր արի շղթայվենք,
Մահ չկա երբեք սիրող խենթերին:

Պահապան հրեշտակիս

Պահապան հրեշտակիս

Հավատացել եմ միշտ էլ Աստծոն,
Թեև իմ կյանքի ծաղկուն օրերին
Մայրամուտն էր ինքնակոչ բազմել…
Ո՞ւր էր պահապան իմ հրեշտակը:

Ու այնքան էի սուզվել ցավիս մեջ,
Որ մահը չուզեց էլ ինձ հարվածել,
Զի գամված էի անդնդի սյունին…
Ո՞ւր էր պահապան իմ հրեշտակը:

Ես ուզում էի առհավետ նիրհել,
Եթե աշխարհն այս անսեր էր, դատարկ,
Դիմակներ էին լոկ շուրջս բազմադեմ…
Ո՞ւր էր պահապան իմ հրեշտակը:

Թե հավատայի սիրո հրաշքին,
Հարյուր տարի ես կսպասեի քեզ,
Խռովքով սիրտս քեզ նվիրելու…
Միայն հայտնվեիր, իմ հրեշտակս:

Բայց ինձ մոտ եկար կեսդարյա հեռվից,
Երբ իմ լացը աղոթք էր դարձել,
Խինդս` տառապանք, երազս` չորս պատ…
Թե մահից առաջ անգամ դու գայիր,
Քո՛ նն եմ, կասեի, իմ հրեշտակս: