Կյանքի տխուր այս նավահանգստում

Կյանքի տխուր այս նավահանգստում
Ի¯նչ լավ է, սեր իմ, որ դու կաս կողքիս,
Ծովահենների մոլագար երթին
Դիմակայում եմ լոկ այն պատճառով,
Որ դու չես թողնում փարոսն իմ հանգչի:

Տեսնո՞ւմ ես, սեր իմ, այս ծովախորշում
Սնկի պես նավերն ինչքան են աճում,
Թեկուզ սողալու արհեստը ունեն,
Բայց նավապետ են կոչվում շատերը:

Հիմա հասկացա՞ր, սեր իմ, հասկացար,
Թե ծովն ինչո՞ւ է հաճախ փոթորկվում,
Ժայռերին է նա աղերսներ ուղղում,
Որ գերությունից ափերը փրկի:

Ի¯նչ լավ է, սեր իմ, որ դու կաս կողքիս,
Ի¯նչ լավ է, նավս լողում է հեռվում: