Պահապան հրեշտակիս

Պահապան հրեշտակիս

Հավատացել եմ միշտ էլ Աստծոն,
Թեև իմ կյանքի ծաղկուն օրերին
Մայրամուտն էր ինքնակոչ բազմել…
Ո՞ւր էր պահապան իմ հրեշտակը:

Ու այնքան էի սուզվել ցավիս մեջ,
Որ մահը չուզեց էլ ինձ հարվածել,
Զի գամված էի անդնդի սյունին…
Ո՞ւր էր պահապան իմ հրեշտակը:

Ես ուզում էի առհավետ նիրհել,
Եթե աշխարհն այս անսեր էր, դատարկ,
Դիմակներ էին լոկ շուրջս բազմադեմ…
Ո՞ւր էր պահապան իմ հրեշտակը:

Թե հավատայի սիրո հրաշքին,
Հարյուր տարի ես կսպասեի քեզ,
Խռովքով սիրտս քեզ նվիրելու…
Միայն հայտնվեիր, իմ հրեշտակս:

Բայց ինձ մոտ եկար կեսդարյա հեռվից,
Երբ իմ լացը աղոթք էր դարձել,
Խինդս` տառապանք, երազս` չորս պատ…
Թե մահից առաջ անգամ դու գայիր,
Քո՛ նն եմ, կասեի, իմ հրեշտակս: