Ո՞ւր ես, կառապան

Ո՞ւր ես, կառապան

Բանաստեղծական վայրիությամբ
Փողոց դուրս եկա,
Մեքենաների անվերջ աղմուկից
Տնքում է սիրտս,
Ու մայթերիի փոշին
Մահացու ախտ է լցնում նյարդերիս:

Ո՞ւր ես, կառապան,
Տա՛ր ինձ խելագար
Այս կյանքից հեռու,
Թե չէ մարդիկ պատրաստ են միայն
Սին էպիգրամով
Ծիծաղելի դարձնել դժբախտությունը իմ,
Քանզի չեն սիրում աշխարհում նրան,
Ով զուրկ է դրամից, նաև՝ աթոռից:

Ո՞ւր ես, կառապան,
Մտրակի՛ր ձիերիդ,
Ինչպես մարդիկ են հիմա մտրակում
Ճշմարտությունը,
Ես խույս եմ տալիս
Միջակության բիրտ դատաստանից:
Իմ միակ փառքը
Կյանքում սերն էր,
Որ նման է այսօր
Կրակի վրա ծռմռված հին մագաղաթի,
Եվ պատրաստ եմ ես դևին վաճառվելու,
Միայն ազատվեմ այս սուտ աշխարհից:

Քշի՛ր, կառապան,
Չեմ ցնորվել քանի,
Հասցրո՛ւ այն ժայռին,
Որ զգայուն է ալիքների հանդեպ,
Հասցրո՛ւ այն ծաղկին,
Որ բուրավետ է մնում ողջ տարին,
Հասցրո՛ւ այն գետին,
Որ չի պղտորվում ու չի ցամաքում…
Քշի՛ր, կառապան, գուցե հասցնեմ…